8

Wierzę w Anioły. 

W to, że rozpościerają nade mną swe opiekuńcze skrzydła, że czasem zamykają niepotrzebne drzwi, a potem uchylają lekko piękne jasne okna. 

Oddalają od nas ludzi, którym z nami nie po drodze, potem pomagają przetrwać ten smutek dając nam na to tyle czasu ile potrzebujemy. 

Ani mniej, ani więcej. 

A potem, gdy jestem już gotowa stają na rozdrożu i znaczą ścieżkę, którą iść powinnam swym zagubionym niby piórem. Często mam wrażenie, że kiedy niespodziewanie podnoszę oczy, lub gwałtownie obracam głowę gdzieś w zasięgu wzroku przemyka ulotny eteryczny cień. 

Mojego Anioła...